Wikijunior:Langues/Espéranto

En la mondon venis nova sento,
Tra la mondo iras forta voko;
Per flugiloj de facila vento
Nun de loko flugu ĝi al loko.,
Ne al glavo sangon soifanta
Ĝi la homan tiras familion:
al la mond' eterne militanta
Ĝi promesas sanktan harmonion.

Sub la sankta signo de l' espero
Kolektiĝas pacaj batalantoj,
Kaj rapide kreskas la afero
Per laboro de la esperantoj.
Forte staras muroj de miljaroj
Inter la popoloj dividitaj;
Sed dissaltos la obstinaj baroj,
Per la sankta amo disbatitaj.

Sur neŭtrala lingva fundamento,
Komprenante unu la alian,
La popoloj faros en konsento
Unu grandan rondon familian.
Nia diligenta kolegaro
En laboro paca ne laciĝos,
Ĝis la bela sonĝo de l'homaro
Por eterna ben' efektiviĝos.

                           Ludwik Lejzer Zamenhof 

Dans le monde a surgi un sentiment nouveau,
à travers le monde passe un puissant appel;
sur les ailes d'un vent favorable
il vole maintenant de lieu en lieu.
Ce n'est pas vers un glaive assoiffé de sang
qu'il attire la famille humaine:
au monde éternellement en guerre,
il promet une entente sacrée.

Sous le signe sacré de l'espoir
se rassemblent les combattants de la paix
et c'est rapidement que la cause croît
grâce au travail de ceux qui espèrent.
Des murs millénaires se dressent avec force
entre les peuples divisés;
mais ces barrières obstinées voleront en éclats,
abattues par l'amour sacré.

Sur la base d'une langue neutre,
se comprenant les uns les autres,
les peuples feront en parfait accord
un grand cercle familial.
Notre confrérie laborieuse
ne se lassera pas dans son œuvre de paix,
jusqu'à ce que le beau rêve de l'humanité
se réalise pour un bienfait éternel.

                                     Ludwik Lejzer Zamenhof 

Baldaŭ venos la festo novjara,
en la dolĉe kapturna arom'.
Ĝia bonesperig' senkompara
varme fluos de homo al hom'.

Ĝi gratulos la landon per neĝo,
kies gaja amika scintil',
kiel vorto konsola de preĝo
revenigos al ĝoja trankvil'.

Ĝi salutos la landon per steloj,
flamigontaj vivemon en kor',
kiel ravaj magiaj fabeloj
en l' enigma proksim' de la for'.

Baldaŭ iĝos pli longaj la tagoj --
eble, ankaŭ la viv' dum la jar',
kun pacamaj deziroj kaj agoj,
sen fatale obstina amar'.

                            Klara Iloutovitch

Adiaŭ do, "Reĝino de Danubo",
adiaŭ, vi fiere sveltaj pontoj,
deklivo mildaj de la Buda-montoj,
kaj Margaret-insul', kie en subo
de la klostroruinoj, kiel bubo,
mi dolĉe tremis antaŭ amrenkontoj,
adiaŭ al vi, urbo de la hontoj,
urb' de hororoj, ĝema sub inkubo!

Terura urbo, kie post masakroj
kadavrojn portas la Danubaj akvoj,
mi nun eskapas vian sangan faŭkon,
For de ĉie tie, kie ĉio fias,
mi trenas min, spitante la kadukon,
al front', renkonte al la... mi ne scias.

                                          Kálmán Kalocsay 

Mi volus vian frunton dolorpalan
karese tuŝi per mildmola man',
petegi, preĝi: foru la malsan',
ke ree floru ĝoj' sur via vojo,
ke viaj larmoj, larmoj de doloro
fariĝu ore glora diadem',
en kiu larmo ĉiu -- brila gem',
portanta iom da konsola ĝojo.

                              Nikolajs Kurzens

Mi estas
Vi estas
Li estas
Ŝi estas
Ĝi estas
Ni estas
Ili estas
Oni estas

Je suis
Tu es/Vous êtes
Il est (pour un être vivant de sexe masculin)
Elle est (pour un être vivant de sexe féminin)
Il est/Elle est (pour un être vivant de sexe indéterminé ou une chose)
Nous sommes
Ils sont/Elles sont (pour tout les cas)
On est